FRUŠKOGORSKI MANASTIRI

 

Na niskoj panonskoj planini, u istoriji poznatoj pod više imena – Mons Pinguis, Mons Almus, Alma Mons ili Fruška gora, koja se prostire između reke Save i Dunava, od tridest pet manastira, izgrađenih u izvanrednom prirodnom okruženju, sačuvano je samo petnaest.To su srpske pravoslavne monaške zajednice u manastirima: Krušedol, Petkovica, Rakovac, Velika Remeta, Divša, Novo Hopovo, Staro Hopovo, Novi Jazak, Mala Remeta, Grgeteg, Beočin, Privina Glava, Šišatovac, Kuveždin i Vrdnik – Ravanica. Prema istorijskim podacima, ove monaške zajednice, postoje od prvih decenija 16. veka, dok se prema legendi njihovo osnivanje vezuje za 12,13,14. i 15. vek. Manastiri su koncentrisani na prostoru dugom 50 i širokom 10 km. Tokom pet vekova postojanja bili su nosioci duhovnog i političkog života srpskog naroda. Osnovani u vreme velikih ratova i seoba, fruškogorski manastiri su postali sedišta, u kojima je, po ugledu na srpsku dinastiju Nemanjića, brižljivo negovan kult poslednjih srpskih despota Brankovića. Za razumevanje duhovnog života fruškogorskih manastira od jednake je važnosti i negovanje kultova pojedinih svetitelja oko čijih moštiju se okupljaju hodočasnici i zadužbinari. Prilozi hodočasnika i razvijeni ktitorski običaji kod Srba bili su u službi uzvišenih osećanja, koja su pokretala gradnju, ukrašavanje i opremanje manastira. U kulturnoj baštini Srbije, jedinstvena celina fruškogorskih manastira, značajna je za versko, političko i kulturno biće srpskog naroda.